Αρθρογράφος:Άρτεμις
Με το μετέωρο βήμα του πελαργού μπορεί κάποιος να προσομοιάσει το βήμα, που κάνει η ΝΔ σαν κομματική παράταξη, με την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ. Και αυτό επειδή με την εκλογή αυτή η ΝΔ έκανε ένα αισιόδοξο βήμα προς τον εκδημοκρατισμό της εσωτερικής της οργάνωσης ως σύγχρονου πολιτικού κόμματος, κλείνοντας την πόρτα στα παλιά “τζάκια” και ανοίγοντας το δρόμο σε πιο γνήσιες πολιτικοκοινωνικές διαδικασίες. Με τον τρόπο αυτό απομακρύνει τις παρωπίδες που την ήθελαν ένα κόμμα που χαλιναγωγείται από λίγους και εκλεκτούς “κληρονομικώ δικαιώματι”.
Το γεγονός οτι ψήφισαν περισσότεροι πολίτες στην εκλογή προέδρου της ΝΔ απο ό,τι στην εκλογή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, συνέβη γιατί το κλίμα είχε πολωθεί περισσότερο μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών. Η ΝΔ ήταν ανέκαθεν και παραδοσιακά, κόμμα των “τζακιών” και των “φατριών” και οι ψηφοφόροι της ήταν πάντα, είτε πολίτες με οικονομική δύναμη είτε δουλοπρεπώς εξαρτώμενοι σε αυτούς που κατείχαν αυτή τη δύναμη. Οι Νεοδημοκράτες μετά την αξιολύπητη διακυβέρνηση απο τον ανηψιό του ιδρυτή της, θέλησαν να τιμωρήσουν τα “τζάκια” αυτά γιατί συνειδητοποίησαν οτι αυτά ήταν υπεύθυνα για την ηθική κατάπτωση που επέβαλαν σε μια παράταξη μέσω της διαφθοράς στα κυβερνητικά κλιμάκια και την εμπλοκή τους με οικονομικά συμφέροντα του “βαθέως” κράτους της δεξιάς, όπου εμπλέκεται και το μεγαλύτερο μέρος της “Εκκλησίας” και των εκπροσώπων της δηλαδή του χριστιανικού ιερατείου. Οικονομικά σκάνδαλα Μητροπολιτών, Μοναχών και δη Αγιορειτών και άλλων τοιούτων, εξαγρίωσαν, εκτός των άλλων και τους οπαδούς της παράταξης αυτής που την θέλει βαθιά θρησκευόμενη καθόσον η προκλητική συμπεριφορά πολιτικών και ιερατείου προσέβαλαν το “φιλότιμο” και την ηθική τους συνείδηση. Οι ψηφοφόροι της αφυπνίστηκαν και συνειδητοποιώντας την ηθική κατάπτωση της παράταξης από τους μέχρι σήμερα ηγέτες της, απαίτησαν την αλλαγή κάνοντας μεταστροφή απο τα εσκαμμένα και επέλεξαν κάποιον μέσα από τα σπλάχνα του λαού της δεξιάς, χωρίς ένδοξους προγόνους του παρελθόντος και τζάκια…!
Έτσι αποκήρυξαν το πελατειακό τρόπο οργάνωσης του κόμματος τους. Ο Α. Σαμαράς αναμένεται να δώσει νέα ταυτότητα στην ΝΔ και να θέσει νέες ιδεολογικές βάσεις στη δεξιά παράταξη, ενόψει και του συνεδρίου τους την άνοιξη του τρέχοντος έτους 2010. Με τον τρόπο αυτό ευελπιστούμε οτι θα σηματοδοτήσει ένα νέο κύκλο αντιπολιτευτικής αντιπαράθεσης στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα και θα εισαγάγει νέο πολιτικό ήθος ώστε η αντιπολίτευση να είναι πιο γόνιμη και εποικοδομητική, στοχεύοντας στην αναβάθμιση του πολιτικού βίου της χώρας μας, που για καιρό είχε βυθισθεί στο “τέλμα” και τη διαφθορά με την ανοχή και πολλές φορές την συνενοχή των πολιτικών δυνάμεων .Εν κατακλείδι αυτό που συνέβη στη Ν.Δ, ας μου επιτραπεί να πω από αυτό εδώ το βήμα, οτι είναι μια έκφραση της γενικότερης μεταστροφής των λαών σε ηγέτες με πιο ανθρωποκεντρικές και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα τους μακριά από “τιτλούχους” και ανθρώπους με officia και κληρονομικώ δικαιώματι διαδόχους, που αποτελούσαν τα “βαρίδια” του παρελθόντος που ανέκοπταν συνεχώς το δρόμο στην ανανέωση και την αναγέννηση της κοινωνίας….! Πρόκειται γενικότερα για την επερχόμενη ταφόπλακα στο θεσμό των τυραννικών, μοναρχικών και αυταρχικών καθεστώτων στην Ευρώπη και όλον τον πολιτισμένο κόσμο.
Άρτεμις, θα έρθει άραγε και η σειρά του ΚΚΕ, να πορευτεί προς αυτή την κατεύθυνση;
ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΗ!!!
ΕΠΙΚΑΙΡΑ
Το ΚΚΕ, για την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ, έχει προβεί σε μια καταφανώς εμπαθή δήλωση:
«Η ΝΔ δεν μπορεί να αποκτήσει φιλολαϊκή πολιτική με καμία αλλαγή στην ηγεσία της ούτε με τη συμμετοχή της βάσης της στην εκλογή της. Ήταν και θα είναι κόμμα της πλουτοκρατίας, όπου συναγωνίζεται με το ΠΑΣΟΚ για το ποιος έχει ικανότητα να την υπηρετήσει καλύτερα από την θέση της κυβέρνησης….»
Εντάξει κανείς δεν περιμένει πως η ΝΔ με την εκλογή νέου αρχηγού, θα υιοθετούσε και την τάχα φιλολαϊκή πολιτική του ΚΚΕ. Και λέμε τάχα, γιατί βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, εκεί που εφαρμόστηκε στην πράξη.
Αλλά σ’ αυτήν την ανακοίνωση φαίνετε πως οι ηγήτορες του ΚΚΕ εμπνεόμενοι από τα ιδανικά, του μεγάλου αδελφού και συντρόφου τους δικτάτορα Στάλιν, θεωρούνε πολύ φυσικό, να απαξιώνουν μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία, όπως είναι η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογή της όποιας ηγεσίας….
Έχει μια σημασία να θυμίσουμε στα συντρόφια, πως η άμεση εκλογή των πάντων, είναι μια από τις δημοκρατικές διακηρύξεις του «κομουνιστικού μανιφέστου», μαζί με τα δημοψηφίσματα, την ανακλητότητα κλπ.
Νομίζω λοιπόν, πως για τον προσεκτικό αναγνώστη, σε αυτήν την δήλωση αναδύετε ο μύχιος φόβος της Αλέκας, αλλά και πολλών άλλων, ότι θα πάρουνε τον πούλο…. αν αυτή η διαδικασία απαιτηθεί και εφαρμοστεί και στο ΚΚΕ!!!
Και φυσικά τότε, θα δούμε αν και κατά πόσο, μπορεί να αλλάξει και η πολιτική της Αριστεράς. Αυτό βεβαία δεν αφορά μονάχα το ΚΚΕ, αλλά την Αριστερά στο σύνολο της. Άλλωστε είδαμε και τις πρόσφατες εξελίξεις στον Σύριζα με τα καμώματα- τα προσκόμματα, των καρεκλοκενταύρων της Ανανεωτικής πτέρυγας, τρομάρα τους!! αλλά βλέπουμε τι γίνετε και στους μικρότερους σχηματισμούς των άλλων αριστεροφυλάκων…
Συντρόφια, δεν αρκούνε πια τα αφηρημένα κηρύγματα, ενάντια στις εξουσίες που αλλοτριώνουνε τις μάζες, κοιτάξτε καλά στον καθρέφτη, χωρίς τα παραμορφωτικά κομματικά ματογυάλια σας και θα δείτε στην εικόνα σας, κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που νομίζετε πως είστε.
Αντί να λοιδορείτε τα «αστικά κόμματα» που σας τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια, εσείς περί άλλων τυρβάζετε και όχι για την ανάγκη, να ανοίξουνε εδώ και επί τόπου, οι δημοκρατικές διαδικασίες στην Αριστερά. Αρχίζοντας με την συμμετοχή της βάσης όχι μόνο στην εκλογή ηγεσίας, αλλά προχωρώντας με τον ίδιο τρόπο σε εκλογή των περιφερικών και νομαρχιακών οργάνων και φυσικά καθιερώνοντας και δημόσιους απολογισμούς, δημοψηφίσματα κλπ
Συντρόφια, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα!! Διαφορετικά εμείς δεν μπορούμε παρά να αποκηρύσσουμε μετά βδελυγμίας την «γεροντική άνοια», των ιστορικά ξεπερασμένων ηγεσιών, της Αριστεράς, που η παθητικότητα της βάσης, δείχνει πως το φαινόμενο αφορά και την πλειονοψηφία των αριστερών!!
Δημήτρης Τερτίπης
Αγαπητέ φίλε εν πολλοίς συμφωνώ μαζί σου και συντάσσομαι καταννοώντας τις ανησυχίες σου…
Έχεις δίκιο σχετικά με τους φόβους του ΚΚΕ, που το κάνουν να στρέφεται ενάντια και να αντιδρά ακόμα και σε εμφανώς δημοκρατικές διαδικασίες άλλων παρατάξεων που αποτέλεσαν δημοκρατικές διακηρύξεις του πάλαι ποτέ “κομμουνιστικού μανιφέστου”…
Όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι σήμερα, αναγνωρίζουν πλέον την αντιδραστική εμμονή του ΚΚΕ προς κάθε νεωτερισμό τόσο που θα έλεγε κανείς οτι κινδυνεύει πια με ολα αυτα να θεωρηθεί ως κόμμα με μουσειακή πλέον αξία από επιλογή του καθόσον αντιτίθεται στα σημεία των καιρών και αρνείται να προσαρμοστεί στα νέα κοινωνικά δεδομένα και να συμμετασχει στο νέο κοινωνικό γίγνεσθαι τηρώντας εν πολλοίς μια στείρα αντιπαράθεση ενάντια σε όλους και σε όλα.
Όσο για την υπόλοιπη Αριστερά, ας μου επιτραπεί να πω οτι, διακρίνεται εν τέλει να καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες ώστε αυτή να προσαρμοστεί και να λάβει δραστικά μέρος στο νέο αυτό κοινωνικό γίγνεσθαι … Για το λόγο αυτό έχει περισσότερες ελπίδες να επιβιώσει ιστορικά σε σχέση με το ΚΚΕ….
Όσο για τη βάση της Αριστεράς, δεν την θεωρώ παθητική αλλά αντίθετα παλλόμενη και αγωνιούσα, καθόσον είναι θεατής σκληρών ζυμώσεων και αντιπαραθέσεων σε επίπεδο ηγεσίας που μερικές φορές εξελίσσεται σε θέατρο του παραλόγου. Όλα αυτά όμως είναι σημεία των καιρών και γιαυτό στα υπάρχοντα ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά πλαίσια επιτρέπονται με την έννοια οτι αποτελούν δημιουργικές εξάρσεις…
Ο χρόνος είναι αυτός που θα σηματοδοτήσει δυναμικές ιστορικές εξελίξεις και πρέπει όλοι να είμαστε “παρόντες”…..!!!
Άρτεμις, αν και η ιδιοσυγκρασία μου είναι αποτρεπτική ως προς τα αισιόδοξα και απαισιόδοξα των προσδοκιών, δεν μπορώ να καταλάβω το πώς ο τρόπος σου με εξωθεί προς την πλευρά της αισιόδοξης προοπτικής, όσον αφορά στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας.
Το γεγονός μάλιστα αυτό, τροφοδοτεί και την, μάλλον φρούδα, ελπίδα μου ότι υπάρχει δυνατότητα να συμβεί αυτό, που μου αναπτερώνει το ηθικό και, το οποίο θα σου περιγράψω στη συνέχεια.
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΙΩΤΙΣΜΩΝ ΔΕΞΙΑ – ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΣ – ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ
Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε και την εξής ανοησία, μεταξύ των πολλών άλλων:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 18, 8 «Εάν το χέρι σου ή το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόψε το και ρίξε το μακρυά. Είναι καλύτερα για σένα να μπεις εις την ζωήν κουλός ή κουτσός παρά να έχεις δύο χέρια ή δύο πόδια και να σε ρίξουν στην αιώνια φωτιά». Αμέσως μετά λέει ακριβώς το ίδιο και για τα μάτια!
Κανείς ευτυχώς χριστιανός δεν εφάρμοσε τις εντολές αυτές, όπως άλλωστε και καμμιά άλλη.
Και ποιος να το περίμενε ότι οι εντολές αυτές θα εφαρμόζονταν στον χώρο της πολιτικής, εδώ κι έναν περίπου αιώνα!
Διότι τι θα πει αυτός είναι Δεξιός; Θα πει πως είναι ένας άνθρωπος που έκοψε και έριξε το αριστερό του χέρι, πόδι και μάτι, επειδή τον σκανδάλιζαν! Και τώρα είναι κουτσός, κουλός και μονόφθαλμός. Και παρ’ ότι δεξιός, ότι και να κάνει, το κάνει αδέξια.
Και δεν του φτάνει που ακρωτηρίασε τον εαυτό του, αλλά τον πιάνει μανία να ακρωτηριάσει και όλους τους άλλους, που δεν τους κόφτει να αυτοαακρωτηριαστούν, όπως να πούμε το έκαναν αυτό οι Αμερικανοί στους Βιετναμέζους ή στους Χιλιανούς.
Ακριβώς μάλιστα το ίδιο κάνει και ο Αριστερός άνθρωπος. Μόνο που αυτός κόβει και ρίχνει τα δεξιά του μέλη, επειδή αυτά είναι που τον σκανδαλίζουν. Κι αυτόν τον πιάνει μανία να ακρωτηριάζει τους άλλους που είναι Δεξιοί! Όπως να πούμε έκανε ο Στάλιν σε εκατομμύρια Ρώσους που μετά μανίας ήθελαν σώνει και καλά να κρατούν τα δεξιά τους μέλη. Ή όπως έκαναν οι ίδιοι στους Πολωνούς και στους Τσεχοσλοβάκους.
Ανάμεσα τώρα σ’ όλους αυτούς κάθομαι κι εγώ απορημένος. Επιθυμώ να περπατάω και με τα δυο μου τα πόδια. Και με το αριστερό και με το δεξί. Να εργάζομαι και με τα δυο μου χέρια, να βλέπω και με τα δυο μου μάτια, ν’ ακούω και με τα δυο μου αυτιά, να μυρίζω με τα δυο μου ρουθούνια, ν’ αναπνέω με τα δυο μου πνευμόνια.
Γυρίζω προς τους Δεξιούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω ν’ αρθρώσω μια λέξη μ’ αποκαλούν κουμμούνι. Ρε παιδιά, να, τα έχω όλα τα δεξιά μου μέλη κι αγαπάω και την πατρίδα μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα αριστερά, κι αυτό είναι εγκληματικό.
Γυρίζω προς τους Αριστερούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω να πω μια λέξη μ’ αποκαλούν Χούντα και φασίστα. Ρε παιδιά, να, έχω πάνω μου όλα τα αριστερά μέλη μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα δεξιά. Μα βρε καλά παιδιά, αγαπάω και την πατρίδα μου σας λέω. Όχι μ’ απαντούν, είσαι εθνικιστής. Το σωστό είναι να αγαπάς όλες τις πατρίδες του κόσμου πλην μιας. Την δική σου!
Η περίπτωση του Αμελούς ανθρώπου:
Ο τάδε ήταν Δεξιός. Ήδη δηλαδή είχε κόψει και ρίξει τα αριστερά του μέλη. Κάποια στιγμή όμως έλαμψε η αλήθεια μέσα του και μεταπήδησε στην Αριστερά. Εκεί βεβαίως αναγκαστικά έκοψε τα δεξιά του μέλη. Έτσι κατέστη ο άνθρωπος Αμελής. Άλλοι τώρα βλέπουν για λογαριασμό του κι άλλοι ακούνε για πάρτι του.
Το χειρουργικό εργαλείο των ακρωτηριασμών έχει όνομα. Λέγεται Πίστη.
Αυτός είναι ο λόγος που οι αρχαίοι πρόγονοι των Ελλήνων δίδασκαν το «Να θυμάσαι να απιστείς».
Αυτός επίσης είναι ο λόγος που Γ. Μανιάτης, ο ιδρυτής του ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ είπε «Πίστεψες; Χάθηκες».
Πώς όμως πέρασε στην πολιτική η διδασκαλία του Χριστού περί των ακρωτηριασμών;
Για μεν τους Δεξιούς δεν απαιτούνται εξηγήσεις αφού σ΄όλες τις σημαίες μοστράρει πάντοτε ο σταυρός του Χριστού.
Με τους Αριστερούς όμως τι τρέχει; Ο Μαρξ υποσχέθηκε ότι αυτό που οι χριστιανοί επιδιώκουν για τον άλλο κόσμο, αυτός το υπόσχεται γι’ αυτόν, τον εδώ και τώρα. Ναι, συμφωνώ. Εδώ και τώρα δικαιοσύνη, ελευθερία, ισονομία και ειρήνη. Πώς όμως ολ’ αυτά!
Με την δικτατορία του προλεταριάτου. Δηλαδή ξανά μανά ακρωτηριασμοί.
Κοντολογίς οι πάντες, πλην σπανίων εξαιρέσεων, αποκλείουν την περίπτωση της υπέρβασης της αντίθεσης Δεξιά- Αριστερά. Πώς είναι αδύνατον να επέλθει συμφωνία των τάξεων αντί της υπάρχουσας «πάλης των τάξεων».
Δηλαδή ότι οι Σουηδοί, οι οποίοι διαθέτουν αξιοθαύμαστη επίδοση στο ζήτημα της συμφωνίας των τάξεων, μάλλον τυγχάνουν εξωγήινοι. Το γεγονός ότι είτε κυβερνώνται από «αριστερό» κόμμα είτε από «δεξιό» είναι ένα και το αυτό για την χώρα, δεν φαίνεται να συγκινεί και να προβληματίζει ούτε Αριστερούς ούτε Δεξιούς.
Όπως όμως και να έχουν οι ιδέες και οι θεωρίες, τα γεγονότα και οι καταστάσεις είναι κατηγορηματικές και ανελέητες. Και οι Δεξιοί και οι Αριστεροί, όπου έχωσαν τη μούρη τους, ωσάν τέτοια, αριστερή ή δεξιά, δημιούργησαν τραγωδίες. Είναι που είναι ο άνθρωπος τραγικό ων από τη φύση του, πλάκωσαν και οι επεμβάσεις των ακρωτηριασμένων ανθρώπων για να τον φέρουν σε τραγικότερη ακόμα κατάσταση.
Ας ξαναθέσουμε λοιπόν την πρόκληση: μπορούμε και πρέπει να βαδίσουμε προς μια υπέρβαση της αμαρτωλής ψευδοαντίθεσης ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΕΞΙΑ;
Επί τέλους, οι αρτιμελείς άνθρωποι ως πότε θα τυγχάνουν υπό κατηγορία!
Χαίρομαι που επιτέλους βρίσκω ανθρώπους “αρτιμελείς” από δεξιά και από αριστερά…!!
Έχει έλθει η ιστορική στιγμή πλέον να αποδεσμευτούμε από τον ευνουχισμό που επέβαλαν οι διάφορες μονομερείς θεωρίες για εφαρμογή κοινωνικών συμβολαίων του παρελθόντος, που ακρωτηριάζουν την ελευθερία της σκέψης και της ανάλογης με αυτήν διαχείρισης των κοινωνικών πραγμάτων. Είναι επιτακτική η ανάγκη να απελευθερωθούμε από τα στεγανά αυτών των θεωριών και να δημιουργήσουμε νέα οράματα πέρα από κοινωνικές προκαταλήψεις του παρελθόντος…
Έφτασε η ώρα της πραγματικής αλλαγής…. Γρηγορείτε Έλληνες και οι ως Έλληνες σκεπτόμενοι….”χωρίς φόβο και με πολύ πάθος”…..!!!
…απλά να επισημάνω ότι είμαστε ή πρέπει να είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι, και όχι Έλληνες, οι χαρακτηρισμοί τύπου “ως Έλληνες σκεπτόμενοι” κατά την προσωπική μου άποψη, και λόγω της πολυσύνθετης κοινωνίας, είναι ο προθάλαμος ή η αρχή ενός συμπλέγματος εθνικών προκαταλήψεων.
Βέβαια αντιλαμβάνομαι, ότι Δεν το εννοείς έτσι εσύ Άρτεμις, αλλά καλό ειναι να διευκρινίσω το θέμα.
Χαίρομαι γιατί γίνομαι άμεσα αντιληπτή και ειδικότερα από τους έχοντες λίγη παιδεία από Αρχαία Ελληνικά καθόσον η φρασεολογία αυτή περί “Ελλήνων” ανήκει στον αρχαίο μας ρήτορα Ισοκράτη και αναφερόταν σε όσους απολάμβαναν της Ελληνικής παιδείας και φιλοσοφίας τους οποίους θεωρούσε Έλληνες όχι μόνον τους κατ΄ ιθαγένειαν αλλά και όσους μετέρχονταν αυτής της γνώσης …!
Αυτό βέβαια αποτελεί και απάντηση στις αντιδράσεις που πρόσφατα έχουν προκύψει ενόψει του νομοσχεδίου για τα δικαιώματα των μεταναστών στην Ελλάδα….!
Μακρυά, λοιπόν, από εμένα οι φασιστικού τύπου εθνικιστικές προκαταλήψεις και οι “κορώνες” αυτού του είδους ….!!!
Θα έλεγα πως δεν γίνετε η παραπάνω διατύπωση να αποτελεί προθάλαμο και αρχή για συμπλέγματα και προλήψεις, γιατί περιέχει το «σκεπτόμενοι» και αυτό σημαίνει ότι αυτός (ο σκεπτόμενος) δεν μπορεί να επαχθή σε κανένα στρατόπεδο, είτε είναι έλληνας είτε Τούρκος Γάλος κλπ.
Όσο για το νομοσχέδιο έχω την εντύπωση πως αντιτάσσονται κάποιοι χωρίς να γνωρίζουνε τι ακριβώς περιλαμβάνει. Ίσως θα ήτανε μια καλή αφορμή για ενημέρωση να συζητηθεί αυτό το θέμα και μέσο διαδικτύου.
Πάντως η άποψη μου είναι ότι δεν πρέπει να δίνεται εύκολα η ιθαγένεια – υπηκοότητα, είναι άλλο πράγμα η νομιμοποίηση της παραμονής των ξένων και άλλο ή παραχώρηση ιθαγένειας
Όσο για την ημετέρα παιδεία αυτήν θα πρέπει προς το παρόν να την προσδιορίσουμε και μετά να την απαιτήσουμε…… από Έλληνες και μετέχοντες
…δεν διαφωνώ επί της ουσίας, όμως θεωρώ πως ένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν έχει πατρίδα, τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ γι αυτό και το επεσήμανα.
Θα προσπαθήσω να επικεντρώσω τον ενδιαφέρον στο θέμα που επιμένει να τονίζει ο polarstream, ότι δηλαδή «ένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν έχει πατρίδα».
Καταθέτω τη γνώμη μου, ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να υπάρχει άνθρωπος δίχως «πατρίδα». Ότι δηλαδή ακόμα κι αν είναι σε θέση κανείς να αποποιηθεί την «πατρίδα» του στον ξύπνιο του, δεν μπορεί να την αποποιηθεί καθόλου στον ύπνο του.
Παίρνουμε δηλαδή έναν σκεπτόμενο Κινέζο κι έναν σκεπτόμενο Ινδό και τους βάζουμε στο ίδιο τραπέζι συζήτησης.
Αμέσως θέτουμε δε το ερώτημα: άραγε και οι δυο τους σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο; Με την ίδια μέθοδο; Λαμβάνουν ως σύστημα αναφοράς των σκεπτικών τους το ίδιο πρωτόκολλο; Διαθέτουν συστήματα αξιών και απαξιών κοινά;
Ασφαλώς όχι. Και μάλλον συμβαίνει κάποιες αξίες του ενός να αποτελούν απαξίες για τον άλλο. Διότι οι άνθρωποι δεν καλούνται να συμφωνήσουν τόσο σε ζητήματα του είδους όπως το εάν η γη κινείται, όσο σε ζητήματα ηθικής τάξεως, και συμπεριφοράς.
Και να, που οι συνομιλητές μας φτάνουν σ’ ένα θέμα στο οποίο διαφωνούν. Μη πει κανείς ότι αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι καθόλου πιθανό.
Ποιος σκεπτόμενος έχει τώρα δίκιο; Τι είναι ορθό για τον έναν και τι για τον άλλον; Ο ένας, ακόμη και τώρα, θάβει τους νεκρούς του, ενώ ο άλλος τους καίει. Αμφότεροι τρελαίνονται στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να εφαρμόσουν τα ταφικά συνήθεια της άλλης πλευράς. Αμφότεροι σκέπτονται, μπορεί να είναι επιστήμονες, ορθολογιστές κλπ.
Γιατί έχουν διαφορετική γνώμη και πρακτική απέναντι στο ίδιο θέμα; Αν όχι εξ αιτίας της διαφορετική τους πατρίδας, τότε εξ αιτίας τίνος;
Και σε τι μας ενοχλεί η διαφορετική τους πατρίδα, εάν διαθέτουν σεβασμό ο καθένας απέναντι στη συμπεριφορά του άλλου, όταν η συμπεριφορά αυτή δεν ενοχλεί. Δηλαδή μ’ ενδιαφέρει εμένα εάν το φιλαράκι μου ο Τσιν θάβει τον νεκρό του, ενώ η Ναρκίς καίει τον νεκρό πατέρα της, όταν σε θέματα δικαιοσύνης συναμεταξύ μας, βρίσκουμε άκρη, ανάμεσα στις οποιεσδήποτε πολιτιστικές μας διαφορές;
Ισχυρίζομαι επομένως ότι επειδή η πατρίδα είναι δεδομένη (διαφορετικός πολιτισμός, γονίδιο), το ζητούμενο είναι η κάθε πατρίδα να καλλιεργεί της αρετές της ανοχής και της ανεκτικότητας στους ανθρώπους της. Τα προβλήματα λοιπόν μεταξύ των ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικές πατρίδες τα δημιουργούν οι μισαλλοδοξία κι ο φανατισμός κι όχι η διαφορετικές πατρίδες. Για τον λόγο αυτόν, αξίζει νομίζω να γνωρίσουμε την γενεαλογία των δυο αυτών εννοιών.
ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ – ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ
Πρόκειται εδώ για μια ματιά στην ιστορία μέσα από τις έννοιες ανοχή και φανατισμός ή αλλιώς σεβασμός και μισαλλοδοξία. Δυο έννοιες που σχετίζονται με την συμπεριφορά ενός λαού προς τους γείτονές του και κατ’ επέκταση απέναντι στο πεπρωμένο στο πεπρωμένο της οικουμένης των ανθρώπων. Του πεπρωμένου νοουμένου ως του αδιάσπαστου συνόλου του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος κι όχι ως αυτού που «είναι το γραφτό».
Πώς συμπεριφέρεται δηλαδή ένας λαός, που διακατέχεται από πνεύμα θρησκευτικής και πολιτισμικής ανοχής προς τους άλλους λαούς, ποιά προοπτική υπόσχεται η στάση αυτή στην παγκόσμια πορεία και τι συμβαίνει όταν ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Δύο αντίποδες καταστάσεις με εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα, παρ΄ όλο που δεν είναι δυνατή η απόλυτη κατάταξη όλων των λαών σε μιά από τις δυο αυτές κατηγορίες.
Ωστόσο υπάρχει για μας ένα συγκεκριμένο και καθοριστικό χρονικό σημείο, το οποίο σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία των δυο αυτών αντίθετων νοοτροπιών και συμπεριφορών. Είναι τότε, που εισάγονται για πρώτη φορά στη Ευρώπη οι έννοιες του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, συν τους άλλοις, με την ενσωμάτωση του ιουδαιοχριστιανικού πνεύματος στον πολιτισμό της Ευρώπης. Λόγος βαρύγδουπος αλλά πέρα για πέρα αληθινός. Προς τούτο θα παραθέσουμε μερικές αλλά αρκούντως αποδεικτικές μαρτυρίες.
Πριν όμως μια βασική διευκρίνιση: το ιερό βιβλίο του ιουδαϊσμού είναι η παλαιά διαθήκη. Ο χριστιανισμός όμως έχει δυο ιερά βιβλία, την παλαιά και την καινή διαθήκη, την βίβλο και το ευαγγέλιο. Επομένως ο όρος ιουδαιοχριστιανισμός λέει όλη την αλήθεια κι όχι την μισή που δηλώνει ο όρος χριστιανισμός. Ή μήπως οι χριστιανοί παραλείψανε ποτέ, μέσα στις εκκλησίες τους, να ψάλλουν το «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ Ισαάκ και Ιακώβ»! Ή μήπως εκεί μέσα ακούστηκε ποτέ κάτι που να μην αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον σε Ιουδαίους;
Οι άνθρωποι αυτοί που τιμούν μόνον τους προπάτορες των Εβραίων θέλουν να λέγονται Έλληνες, και μάλιστα δηλώνουν και Έλληνες πατριώτες. Η ανάγωγη και αγενής αυτή συμπεριφορά υφίσταται διότι για τους ανθρώπους αυτούς οι ελληνικές λέξεις έχουν χάσει, προ πολλού, τις αληθινές σημασίες τους.
Διότι χριστιανέ Έλληνα πατριώτη η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας και δεν σημαίνει κυρίως το οικόπεδο της πατρίδας αλλά προ παντός τον σεβασμό των προπατόρων μας. Αλλιώς πώς θα ονομάζονταν Μεγάλη Ελλάδα η Κάτω Ιταλία και Σικελία, η οποία κατοικήθηκε από Έλληνες οι οποίοι εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες. Πώς λοιπόν, εσύ που τιμάς και σέβεσαι αλλότριους πατέρες και παράλληλα περιφρονείς τους δικούς σου, γίνεται να είσαι Έλληνας πατριώτης;
Αρχίζουμε λοιπόν με την ανεκτικότητα που επικρατούσε στον Ελληνικό αλλά και στον Ευρωπαϊκό κόσμο πριν από την επικράτηση του ιουδαιοχριστιανισμού. Στην Ιλιάδα (Α 423) διαβάζουμε: «…τι ο Δίας επήγε χτές στους άψεγους Αιθίοπες καλεσμένος στον Ωκεανό μακριά, κι οι αθάνατοι τον ακολούθησαν όλοι».
Αυτοί οι Αραπάδες, οι Μάο – Μάο, οι πρωτόγονοι, οι άξιοι περιφρόνησης περισσότερο κι απ’ τα ζώα, που τους μισούς τους ξέκαναν σωματικά και ψυχικά επί τόπου οι χριστιανοί της Δύσης και της Αμερικής και τους άλλους μισούς τους μετέφεραν δούλους, για να τους χρησιμοποιήσουν με τον ποιό απάνθρωπο τρόπο, αυτοί λοιπόν οι «υπάνθρωποι» αποκαλούνται από τον μέγιστο ποιητή των Ελλήνων άψογοι. Όσο και να ψάξει κανείς στο παγκόσμιο λεξιλόγιο δεν πρόκειται ν΄ ανακαλύψει κολακευτικότερο επίθετο από το άψογος. Αλλά ο Ξένιος Δίας και τα τέκνα του δεν κάνουν μόνον επισκέψεις. Να που το τέκνο του ο Απόλλων επισκέπτεται για μήνες κατ’ έτος του Υπερβόρειους.
Η αναγνώριση μάλιστα και παραδοχή των άλλων θεών και θρησκειών και ο σεβασμός προς αυτούς έφτασαν σε τόσο υψηλό βαθμό στους Αθηναίους, που για όσους θεούς δεν έτυχε να γνωρίσουν, για να τους τιμήσουν κι αυτούς, τους έστησαν βωμό. Να όμως πώς ο μέγιστος απατεώνας απόστολος Παύλος διαστρέβλωσε την ιστορία αυτή:
Ο Έρασμος στο περίφημο βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23). Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγή πρόκειται: «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ». Και συνεχίζει ο άγιος αυτός του Ελληνισμού άνθρωπος: «Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Τα πνευματικά τέκνα του αρχιαπατεώνα Παύλου, οι λεγόμενοι πατέρες της χριστιανικής πίστης, συνέχισαν την τακτική αυτή της διαστρέβλωσης σε τέτοιο βαθμό, που δεν άφησαν τίποτε το όρθιο από την ιστορία των Ελλήνων. Θα αρκεστούμε εδώ αναφέροντας μόνον ένα παράδειγμα, το οποίο εξακολουθεί να δηλητηριάζει τις ψυχές των Ελληνόπουλων, μέσω κυρίως της παιδείας του, υπό θρησκευτική κατοχή ευρισκομένου και ψευδεπιγράφου, Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και θρησκευμάτων (διάβαζε χριστιανικού θρησκεύματος):
Νικόλαος Τωμαδάκης, καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Η θρησκευτική ανοχή των Ελλήνων δεν ήταν τυχαία. Ήταν θέμα παιδείας και καλλιέργειας. Το έθνος αυτό διαπαιδαγωγούσε τους νέους με την Ιλιάδα του Ομήρου. Και ιδού η συμπεριφορά ενός τέτοιου νέου, ο οποίος κοιμόταν με την Ιλιάδα στην αγκαλιά του, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες.
Στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών», τόμος Δ΄, σελ. 226 διαβάζουμε: «Ο σεβασμός του Αλέξανδρου προς τους λαούς των χωρών που κατέκτησε, συνυφασμένος και με την γενικώτερη πολιτική του, που μέγας στόχος της ήταν η ομόνοια μεταξύ των ηπείρων, πήρε μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική έκφραση στη στάση που τήρησε απέναντι στις θρησκείες και στα έθιμα θρησκευτικής λατρείας. Δεν περιορίσθηκε μάλιστα στη θρησκευτική ανεκτικότητα. Φάνηκε να ασπάζεται ο ίδιος την πίστη και υιοθετεί τις λατρείες των Ασιατών και των Αιγυπτίων και επιχείρησε να συναδελφώσει και να καθιερώσει ως ισότιμες και ισοδύναμες τις θεότητες των Ελλήνων και τις θεότητες της Ασίας και της Αιγύπτου. Άνοιξε έτσι τον δρόμο που πάνω του προχώρησε ακόμη περισσότερο ο παιδικός του φίλος και ένθερμος υπερασπιστής της μνήμης του Πτολεμαίος ο Λάγου, όταν ως βασιλεύς σκέφτηκε να συγχωνεύσει στη συμβολική μορφή ενός θεού, που ονομάσθηκε Σάραπις, τον Όλυμπο με τις Αιγυπτιακές θεότητες».
Ας μη λησμονούμε δε, ότι ο Αλέξανδρος με εντολή των Πανελλήνων εξεστράτευσε στην Περσία για λόγους γενικότερης εθνικής άμυνας, αφού δυο φορές και σε οριακό σημείο απέφυγαν τον Περσικό ζυγό αυτοί και πιθανότατα ολόκληρη η Ευρώπη.
Το καθεστώς αυτό της ανεκτικότητας λοιπόν ίσχυε μέχρι την εμφάνιση του Ιουδαιοχριστιανισμού. Αλλά ας παρακολουθήσουμε τη νέα κατάσταση από κει που ξεκίνησε, από τις πιό βαθειές της ρίζες. Παλαιά Διαθήκη: «Ουκ έσονται θεοί έτεροι πλην εμού». Για πρώτη φορά παγκοσμίως ξεστομίζεται ο εφιαλτικός αυτός λόγος από έναν θεό. Αυτό τα λέει όλα. Από την στιγμή αυτή η πανούκλα του ολοκληρωτισμού και της τρομοκρατίας του αρχίζει να εξαπλώνεται σαν μαύρο σύννεφο και να σκοτεινιάζει τους ουρανούς. Ο μοναδικός αυτός θεός απαιτεί τώρα κι έναν μοναδικό λαό, έναν περιούσιο, στον οποίο υπόσχεται να θέσει όλους τους άλλους λαούς της γης υποπόδιο των ποδών του εκλεκτού λαού του Ισραήλ.
Εάν μπορεί να υπάρξει ανώτερος βαθμός ρατσισμού απ’ αυτόν εδώ, ας βγει κάποιος να μας τον πει. Έχοντας λοιπόν βαθιά ριζωμένη την πίστη αυτή ο εκλεκτός λαός του θεού, μέχρι να φθάσει στη γη της επαγγελίας ισοπέδωσε όλα τα χωριά και τις πόλεις που συνάντησε στο διάβα του. Υπάρχουν τόσες και τόσες ανατριχιαστικές περιγραφές στο «ιερό» και «θεόπνευστο» αυτό βιβλίο του Ιουδαϊσμού, αλλά εξ ίσου και του Χριστιανισμού.
Ιδού μερικά δείγματα (Δευτερονόμιο Ζ΄ ): «1 Όταν δε Κύριος ο Θεός σου σε εισαγάγει εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσεις ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους…Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας, 2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου…5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των. 6 Διότι συ εν αντιθέσει προς εκείνους είσαι λαός άγιος, αφιερωμένος εις τον Κύριον και Θεόν σου. Κύριος και Θεό σου σε εξέλεξεν ανάμεσα από όλα τα άλλα έθνη της γης να είσαι ιδική του εκλεκτή περιουσία… 8… αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας … Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς… 16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει… 22 Κύριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ’ ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης και δεν πρέπει, να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα από ανθρώπους και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου. 23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως. 24 Ο Θεός θα παραδώση εις τα χέρια σας τους βασιλείς των εθνών αυτών, θα τους εξοντώσετε, ώστε να χαθούν και τα ονόματα αυτών από τον τόπον, όπου εβασίλευον. Κανείς δεν θα ημπορέση να αντισταθή απέναντί σας, μέχρις ότου τους εξολοθρεύσετε όλους. 25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν…».
Αριθμοί (λα΄. 7): «…και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών… και επρονόμευσαν τας γυναίκας Μαδιάν και την αποσκευή αυτών, και τα κτήνη αυτών και πάντα τα έγκητα αυτών και την δύναμιν αυτών επρονόμευσαν, και πάσας τας πόλεις τας εν ταις κατοικίες αυτών και τας επαύλεις αυτών ενέπρησαν πυρί».
Ο θεός όμως αυτός ενδιαφέρεται κατ’ αρχάς για τον εαυτούλη του: (Δευτερονόμιο 13. 6) «Εάν δε παρακαλέσει σε ο αδελφός σου εκ πατρός σου ή εκ μητρός σου, ή ο υιός σου, ή η θυγάτηρ σου, ή η γυνή σου η εν κόλπω σου, ή ο φίλος σου ο ίσος τη ψυχή σου, λάθρα λέγων, πορευθώμεν και λατρεύσωμεν θεοίς ετέροις… από των θεών των εθνών… αναγγέλλων αναγγελείς περί αυτού και η χειρ σου έσται επ’ αυτώ πρώτοις, αποκτείναι αυτόν, και αι χείρες παντός λαού επ’ εσχάτω… Εάν δε ακούσης εν μιά των πόλεών σου… λέγοντες, πορευθώμεν, και λατρεύσωμεν θεοίς ετέροις… ανελών ανελείς πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει εκείνη εν φόνω μαχαίρας… και τα κτήνη αυτής εν στόματι μαχαίρας…».
Ωστόσο το ερώτημα, το οποίο πρόκειται να τεθεί εδώ είναι εάν η νοοτροπία αυτή, η οποία καλλιεργήθηκε στο Δευτερονόμιο αλλά και σ’ όλη την Βίβλο, παρέμεινε κλεισμένη στα στενά όρια του Εβραϊκού λαού ή έλαβε γενικότερες προεκτάσεις στην παγκόσμια κοινότητα.
Μάλιστα εάν επηρέασε λιγότερο ή περισσότερο τους λαούς οι οποίοι «ασπάστηκαν» τον Χριστιανισμό ή τον Ισλαμισμό, αφού και οι δυο θρησκείες θεωρούν την Βίβλο ως ιερό τους βιβλίο. Οι μεν Χριστιανοί όπως είναι ακριβώς, οι δε Ισλαμιστές με μιά μόνον αντίρρηση: ότι οι κακοί Εβραίοι αφαίρεσαν από μέσα της όλες τις προφητείες που αναφέρονταν στον προφήτη τους τον Μωάμεθ.
Είμαι αλήθεια ότι πολλοί ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων, με πρωτοπόρο τον Νίτσε κυρίως δια του βιβλίου του «Ο Αντίχριστος», αντιλήφθηκαν και κατέγραψαν την ισχυρή επιρροή της Βίβλου στους λαούς των θρησκειών αυτών.
Επί πλέον αρκετοί ερευνητές, με προεξέχοντα κατά τη γνώμη μας τον Αλαίν ντε Μπενουά κυρίως δια του βιβλίου του «Οι ιδέες στα ορθά», κατέδειξαν την βαθιά επιρροή της Βίβλου στην κομμουνιστική θεωρία και στην κομμουνιστική κυρίως πρακτική (Σταλινισμός).
Όλες αυτές οι απόψεις, με την επιφύλαξη των ατελειών που συνεπάγονται από μιά τέτοια διαδικασία, θα μπορούσαν να διατυπωθούν ως εξής:
Η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» επεκτείνεται και γενικεύεται στον χριστιανικό κόσμο, αφού έχουμε τις δυο «Νέες Σιών», όπως αποκαλούνται από Ανατολικούς και Δυτικούς χριστιανούς οι πόλεις Κωνσταντινούπολη και Ρώμη.
Στο βιβλίο «Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, εκδ. «Ψυχογιός», στη σελ. 59 διαβάζουμε: «Με τον ίδιο σκοπό αναπτύχθηκε επίσης η βιβλική αναφορά, που διατηρήθηκε από την εκκλησία και που θεωρούσε τους Βυζαντινούς ‘τον νέο περιούσιο λαό’. Ας πούμε σχετικά μ’ αυτό, πως η βιβλική αναφορά, που συμπλήρωνε έντεχνα την Κωνσταντινική και αυτοκρατορική αναφορά, έβρισκε μεγάλη απήχηση στο βυζαντινό λαό, που είχε πεισθεί για την ιστορική αποστολή του, κι ήταν αλληλέγγυος με την ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνητών του».
Στην ίδια σελίδα, στην υποσημείωση 2, γράφει: «ας σημειώσουμε, ότι ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αποκαλεί ‘περιούσιο λαό’ το βυζαντινό στρατό… Για τον βυζαντινό λαό, που χαρακτηρίζει ‘Νέο Ισραήλ’».
Αλλά και η υπόσχεση της «γης της επαγγελίας» επεκτείνεται και γενικεύεται, στον Δυτικό κυρίως κόσμο, με την αποικιοκρατία στην Αμερική, Αφρική και Ασία, με παράλληλη και κτηνώδη επίδοση στις γενοκτονίες των κατακτημένων λαών μέχρις εξοντώσεως.
Απατάται δε κανείς εάν νομίζει ότι όλ’ αυτά έχουν τελειώσει. Συνεχίζονται μέχρι και τώρα με την άγρια οικονομική εξάρτηση και εκμετάλλευση των λαών, των πρώην αποικιών, η οποία πολλές φορές εγγίζει τα όρια της γενοκτονίας.
Όμως υπάρχει και το χειρότερο. Οι απάνθρωπες αυτές επεμβάσεις των χριστιανών εις βάρος των λαών αυτών, πλην των γενοκτονιών, υπέθαλψαν στους ανθρώπους αυτούς τόσο μεγάλες τάσεις εκφυλισμού και παρακμής, που είναι σχεδόν απίθανο να αναχαιτισθούν με οποιονδήποτε τρόπο.
Πρόκειται για διαρκή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτό το κρίμα θα βαραίνει εσαεί τους χριστιανικούς λαούς της Ευρώπης.
Τα ανάλογα πεπραγμένα του Ισλάμ δεν θα μας απασχολήσουν εδώ ιδιαιτέρως. Βεβαίως τα κακουργήματά τους δεν μπορούν να πλησιάσουν το μέγεθος και την αγριότητα των αντίστοιχων χριστιανικών, παρ’ όλο που σε μερικές περιπτώσεις τα πλησίασαν. Στον σημερινό καιρό δε μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον φανατισμό τους ο οποίος βρίσκεται σε έξαρση με την τρομοκρατική τους συμπεριφορά.
Μέχρις εδώ τα πράγματα φαίνονται αρκετά ξεκάθαρα, όσα αφορούν στις Βιβλικές θρησκείες. Εκεί που αρχίζει να σκοτεινιάζει ο ορίζοντας είναι στο θέμα της σχέσης της κομμουνιστικής θεωρίας με την Βίβλο.
Επειδή, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, βαθύτερα και διεξοδικότερα ανέλυσε την σχέση αυτή ο Αλαίν ντε Μπενουά, θα αναφέρουμε κάποια βασικά σημεία των απόψεών του από το βιβλίο του «Οι ιδέες στα ορθά», εκδ. «Ελεύθερη Σκέψις». Στη σελ. 43 διαβάζουμε: «Μέσα στην Ευρωπαϊκή πορεία δύο μεγάλες έννοιες – αντιλήψεις της ιστορίας δεν σταμάτησαν να παραλληλίζονται ή να αντιτίθενται, υπό ποικίλες άλλωστε μορφές: η «γραμμική» και η «κυκλική» ιστορία.
Η γραμμική αντίληψη εμφανίζεται στον χώρο και στον χρόνο της Ευρώπης με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Θέτει την ιστορική πορεία σαν μιά γραμμή, που συνδέει μια κατάσταση προϊστορική (αρχέγονος παράδεισος, κήπος της Εδέμ) με μια κατάσταση μεταϊστορική (εγκθίδρυση της βασιλείας του θεού επί της γης). Η δομή του σχήματος αυτού έχει περιγραφεί πολλές φορές.
Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε σε πλήρη αρμονία με τον δημιουργό. Αλλά μιά μέρα έκανε ένα λάθος ( το προπατορικό, κληρονομικό αμάρτημα). Διώχθηκε τότε από τον παράδεισο και εισήλθε στην ιστορία – μέσα σ’ αυτήν την ‘κοιλάδα των δακρύων’, όπου είναι αναγκασμένος να κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του προσώπου του.
Αλλά χάρις στο χαρμόσυνο Άγγελμα, που είναι η έλευσις του Μεσσία (του Ιησού στο Χριστιανικό σύστημα) στη γη, μπορούσε πλέον να κάνη την ‘σωστή εκλογή’ και να εξασφαλίση την σωτηρία (ατομικά) για την αιωνιότητα. Στο τέλος των χρόνων, μετά τον τελικό Αρμαγεδδώνα, οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οριστικά οι μέν από τους δε. Η μεταϊστορική κατάσταση θα επαναφέρει την προϊστορική κατάσταση και θα είναι το τέλος της ιστορίας: η ιστορία θα κλείση, θα αποροφηθή, σαν μια παρένθεσις.
Από απόψεως δομής το σχήμα αυτό, προσγειωμένο με την αντικατάστασι του υπερπέραν με το εδώ, ξαναβρίσκεται, ακριβώς όμοιο, στην μαρξιστική θεωρία. Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος στον αρχέγονο Κομμουνισμό (κοινοκτημοσύνη). Αλλά μια μέρα έκανε το λάθος. Και έγινε ο καταμερισμός της εργασίας, που επέφερε την ιδιοκτησία, την ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, την κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο, την γέννησι των τάξεων.
Ο άνθρωπος εισήλθε στην ιστορία – μια ιστορία χαρακτηρισμένη από την σύγκρουσι, τις σχέσεις εξουσίας κ.λπ., των οποίων η ‘πάλη των τάξεων’ είναι η βασική κινητήριος δύναμις. Σε κάποια στιγμή όμως της ιστορικής πορείας η πιό εκμεταλλευμένη τάξις συνειδητοποιεί την θέσι της και από την στιγμή εκείνη αυτοεγκαθιδρύεται ως Μεσσίας συλλογικός της ανθρωπότητος.
Ο άνθρωπος μπορεί πλέον την ‘σωστή εκλογή’ και να εργαστή για την ταχύτερη εκπλήρωσι του αγώνος που άρχισε. Στο τέλος των χρόνων μετά την τελική μάχη οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οι μεν από τους δε. Η αταξική κοινωνία θα επαναφέρη – με την αφθονία επιπλέον – τις ευτυχισμένες συνθήκες του αρχέγονου κομμουνισμού. Οι θεσμοί θα εξαφανισθούν, το Κράτος θα γίνη άχρηστο. Θα είναι το τέλος της ιστορίας».
Επίσης στο ίδιο βιβλίο στη σελίδα 195 διαβάζουμε: «… Στο δοκίμιό του για το ‘Εβραϊκό Πρόβλημα’ ο Κάρλ Μάρξ ισχιριζόταν ότι μόνο ο κομμουνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιήση το ανθρώπινο υπόβαθρο του Χριστιανισμού με επίγειο τρόπο, υπογραμμίζοντας έτσι τις επαναστατικές ανεπάρκειες του χριστιανικού δόγματος (θρησκεία των δούλων, αλλά όχι επανάστασις των δούλων), καθώς και τις συγγένειες μεταξύ των δύο ‘προφητικών συστημάτων’ του πνευματικού και του επίγειου».
Και για να μην νομίζουν μερικοί ότι το θέμα αυτό έχει λήξει, ιδού τι διαβάζουμε στο ίδιο βιβλίο στη σελ. 197: «Στις 26 Δεκεμβρίου 1977 η ‘ Νουβέλ Ομπσερβατέρ’ είχε ως τίτλο της πρώτης σελίδος της ‘ Ο Αβραάμ, ο άνθρωπος του έτους’. Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβύ πηδούσε στο κινούμενο τραίνο (Σ.Μ., πρόκειται για γνωστό Εβραιογάλλο διανοούμενο, υμνητή του αναρχισμού και της ελλείψεως εξουσίας, που συμπεριλαμβάνεται στους ‘νέους φιλοσόφους’, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν από την αριστερά εναντίον της Νέας δεξιάς, όπως αποκαλούν τη ομάδα G.R.E.C.E., της οποίας τα αρχικά στα γαλλικά σημαίνουν Ομάδα Αναζητήσεων και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό).
Το τελευταίο του βιβλίο (του Λεβύ) δίνει μεγάλη έκτασι και θέσι ατον Αβραάμ, τον Μωϋσή, τον Ιακώβ και τους λοιπούς. Με μια πολύ απλή θέσι, που στηρίζεται σε ένα μοναδικό ισχυρισμό: ο ολοκληρωτισμός γεννάται από την ερείπωση του μονοθεϊσμού. Για να καταπολεμηθή ο ολοκληρωτισμός, αρκεί να επιστρέψει κανείς στον Νόμο (υπονοείται ο Νόμος του Ισραήλ). Ο μονοθεϊσμός λοιπόν θα ήταν το αιώνιο όχι, η απόλυτη ένστασις, η αρχή κάθε αντιστάσεως. Ο Λεβύ, νέος Μωϋσής, πήρε τον θεό σε στενογραφία…
Απ’ εκεί κι έπειτα είναι το μακελλειό. Σύμφωνα με τον Λεβύ απέναντι στον μονοθεϊσμό υπάρχουν τα ‘είδωλα’. Και τα είδωλα στην Ευρώπη είναι οτιδήποτε δεν προέρχεται από τον ιουδαιοχριστιανισμό ή προέρχεται ανεπαρκώς. Έτσι για μιά φορά ακόμη η Ευρώπη τίθεται υπό κατηγορίαν. Ένα μέρος του βιβλίου τιτλοφορείται ‘Αθήνα ή Ιερουσαλήμ’. Γιατί μεταξύ των δύο πρέπει να επιλέξη κανείς.
Έτσι ξαναβρίσκουμε την εποχή που οι μονοθεϊστές ιερείς γκρέμιζαν συθέμελα τους ναούς, ακρωτηριάζοντας τα αγάλματα, κρεούργησαν την Υπατία, αρνούνταν να υπηρετήσουν τον αυτοκράτορα και άνοιγαν τις πύλες της Ρώμης στους βαρβάρους. Δηλαδή ξαναβρίσκουμε κάποιο ‘συνεπή αντιφασισμό’ του Λεβύ, του οποίου η ευχή συνοψίζεται σε δύο λέξεις: ‘ Λησμονήστε την Αθήνα’. Ας λησμονήσουμε λοιπόν την Αθήνα. Ας διαγράψουμε το ελληνικό ‘ θαύμα’, γιατί δεν συμμορφώνεται με τον Δεκάλογο… Το θέατρο του Αισχύλου είναι, φαίνεται, μια απάνθρωπη κωμωδία… Η ελληνική πόλις είναι, μας βεβαιώνουν, ένα υπόδειγμα ‘ ολοκληρωτισμού’… Ας ξεχάσουμε τον Αριστοτέλη, τους προ-Σωκτατικούς, τους τραγικούς…».
Όπως λοιπόν φαίνεται ξεκάθαρα, απ’ όλα τα προαναφερθέντα, η νοοτροπία του Ιουδαϊκού φανατισμού και της αντίστοιχης μισαλλοδοξίας του διαπότισε καθοριστικά τον πολιτισμό της Ευρώπης. Ο Κάρολος Μαρξ. Στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» εκδ. «Οδυσσέας» γράφει: «το χρήμα είναι ο φλογερός θεός του Ισραήλ, που μπροστά του δεν μπορεί να σταθεί άλλος θεός. Το χρήμα εξευτελίζει όλους τους θεούς του ανθρώπου και τους μετατρέπει σε εμπόρευμα … Αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία βρίσκεται σε αφηρημένη μορφή – η περιφρόνηση της θεωρίας, της τέχνης, της ιστορίας, του ανθρώπου ως αυτοσκοπού – είναι η πραγματική, ενσυνείδητη άποψη του χρηματανθρώπου, η αρετή του».
Λίγο πιο κάτω χώνει το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο: «ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε πλάι στον χριστιανισμό όχι μόνον σαν θρησκευτική κριτική του χριστιανισμού, όχι μόνον σαν ενσαρκωμένη αμφιβολία για την θρησκευτική γέννηση του χριστιανισμού αλλά εξίσου και γιατί το πρακτικό-εβραϊκό πνεύμα, γιατί ο Ιουδαϊσμός, διατηρήθηκε μέσα στην ίδια την χριστιανική κοινωνία και μάλιστα πήρε εδώ την ύψιστή του ανάπτυξη. Ο Εβραίος, ως ιδιαίτερο μέλος της κοινωνίας των ιδιωτών, δεν είναι παρά η ιδιαίτερη εκδήλωση του Ιουδαϊσμού μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών. Ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε όχι στο πείσμα της ιστορίας αλλά χάριν στην ιστορία. Η κοινωνία των ιδιωτών γεννά συνεχώς από τα ίδια της τα σπλάχνα τον Εβραίο».
Ήλθε όμως η ώρα να τεθεί αναπόφευκτα το βασανιστικό και εφιαλτικό ερώτημα: Πώς γίνεται λοιπόν σήμερα να μπορεί κανείς να είναι οπαδός της θρησκείας αυτής και μάλιστα όταν είναι Ευρωπαίος; Να θεωρεί ιερό και θεόπνευστο το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό το υμνολόγιο του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, της γενοκτονίας και του ολοκληρωτισμού;
Μιά απάντηση μόνο μπορεί να σταθεί: Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον όταν βρίσκεται κανείς υπό την ολοκληρωτική κατοχή της θρησκείας αυτής. Το διατύπωσε πριν λίγο κατηγορηματικά ο Μάρξ: «γιατί ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε μέσα στην ίδια την χριστιανική κοινωνία και μάλιστα πήρε εδώ την ύψιστή του ανάπτυξη».
Οποιαδήποτε άλλη απάντηση δεν μπορεί να προέρχεται παρά υπό την επήρεια του ψυχικού βιασμού της κατοχής αυτής. Και αυταπατώνται οι αριστεροί και δεξιοί, οι αναρχικοί και άθεοι, όταν νομίζουν ότι παραμένουν αμόλυντοι και αλώβητοι από την μάστιγα της θρησκευτικής αυτής κατοχής. Και δεν έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι την κατοχή αυτή την εξασκούμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας. Ή μάλλον έχει μια μέγιστη αρνητική σημασία, αφού είναι πολύ δυσκολότερο να πολεμήσει κανείς με τον εαυτό του παρά με τους άλλους.
Όσοι λοιπόν δεν αποδέχονται την κατοχή αυτή άμεσα, το λιγότερο που παθαίνουν είναι να κληρονομούν την νοοτροπία της από τους προγόνους τους και την παιδεία που τους παρέχουν στην τρυφερή και ευαίσθητη παιδική ηλικία, τότε που πλάθεται και διαμορφώνεται – καθοριστικά στα βασικά του σημεία – ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Εδώ κάνουν το θανάσιμο λάθος όλοι αυτοί που δηλώνουν ότι δεν είναι χριστιανοί, διότι δεν είναι κανείς χριστιανός από τα πατερημά του αλλά από την νοοτροπία του.
Εσύ κύριε Έλληνα που δηλώνεις ότι δεν έχεις καμμιά σχέση με τον χριστιανισμό δεν στέλνεις το παιδάκι σου στο σχολείο. Η παιδεία του δεν έχει άγιο προστάτη τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Ξέρεις τι μέρος του λόγου είναι ο μισέλληνας αυτός; Γιά άκουσέ τον λοιπόν πως χαρακτηρίζει τους προπάτορές σου: «Μωρούς», τόμος 18 σελ. 17, εκφέροντες «λόγους μάταιους κι ακάθαρτους», 18. 113, «δεισιδαίμονες» 34. 429, αιμομίκτες μετά μητέρων και αδελφών, 34. 497, ασοφότερους από τα ζώα, 34. 497. Επί πλέον «στιγματισμένους, χειρότερους από τους χοίρους που πασαλείβονται με περιττώματα», «κυνικά καθάρματα», «πανάθλιους», «παμμίαρους, αδιάντροπους» και χίλιες δυο άλλες ανυπόστατες λοιδορίες, («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980).
Και μια περί παιδείας ο λόγος: από την «Εις την Α΄ Κορινθίους» Δ΄ ομιλία του, τόμος 18 σελ. 99, όπου ειρωνεύεται τον Πλάτωνα και περιφρονεί τα μαθηματικά «Πόσον εκοπίασεν ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίες και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ των και ανίσων και δια τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης – διότι αυτά είναι δια την ζωήν περισσότερον άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα – και χωρίς να ωφελήση πολύ ή ολίγον με τας συζητήσεις αυτάς εγκατέλειψεν έτσι την ζωήν».
Τι είδους ανθρώπους θέλει ο άγιος αυτός προστάτης της παιδείας του παιδιού σου, κακόμοιρε μη χριστιανέ; Μάθε το λοιπόν: Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».
Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό, μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου… Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».
Ας δούμε κι άλλες περιπτώσεις. Ο Χίτλερ κατεδίωξε το Ιουδαϊσμό όσο κανείς άλλος. Διαβάζουμε όμως στο βιβλίο «Αδόλφος Χίτλερ» του Έριχ Σνάιντερ, εκδ. Κριός, σελ. 13, στο κεφάλαιο «Η εκπαίδευση του δικτάτορα», ότι η μητέρα του , βαθιά θρησκευόμενη, τον έστειλε στο σχολείο του μοναστηριού στο Λάμπαχ. Ο Στάλιν έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα σε ιερατική σχολή, στην ορθόδοξη αγία Ρωσία.
Να κι ένα άλλο καλό παιδάκι της Βίβλου: ο φιλελεύθερος Αμερικάνος. Νόμος του Μαίρυλαντ – πολιτείας των Η.Π.Α. – περί ανεξιθρησκείας, 21 Απριλίου 1649: «Δεδομένου ότι σ’ ένα καλά κυβερνώμενο χριστιανικό Κράτος οι υποθέσεις που αφορούν στη θρησκεία και στο σεβασμό του θεού θα έπρεπε να εξετάζονται πρώτες απ’ όλες και με μεγάλη προσοχή και θα έπρεπε να καταβάλλεται προσπάθεια γιά την ρύθμισή τους… διατάζουμε… ότι εις το εξής στην επαρχία αυτή, όποιος βλασφημήσει τον θεό ή αρνηθεί ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι Υιός του θεού ή αρνηθεί την Αγία Τριάδα που αποτελείται από … θα τιμωρείται με θάνατο και με στέρηση ή δήμευση όλων των γαιών του». Ιδού το χωρίο από το Δευτερονόμιο, που παραθέσαμε, σε νέα έκδοση μετά από δυο χιλιετίες στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτό θα πει ανεξιθρησκεία. Ότι αν δεν πιστεύεις στον θεό μας σου παίρνουμε το κεφάλι. Πράγματι είναι άκρως εντυπωσιακό το χριστιανικό θράσος και η ανάλογη υποκρισία που το συνοδεύει!
Ο Αλαίν ντε Μπενουά μας εξήγησε προηγουμένως την σχέση του Μαρξισμού με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Το ολοκληρωτικό πνεύμα του Μαρξισμού, στην επαναστατική του έκδοση, το διατυπώνει το πνευματικό τέκνο του Μάρξ ο Λένιν: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Όσοι πιστεύουν ότι θα μείνουν έξω από την ιστορία, γελιούνται. Κι αν ακόμα παραδεχτούμε, ότι άλλοτε αυτό ήταν αδύνατο, σήμερα τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν. Κανένας δεν τους έχει ανάγκη…. Εμείς είμαστε που αναλάβαμε το τεράστιο έργο να ξεσηκώσουμε τον λαό, να πούμε στον κόσμο όλη την αλήθεια για την ζωή. Δείχνουμε στους λαούς τον δρόμο που οδηγεί ολόισια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που τους επιτρέπει να λυτρωθούν από την δουλεία, τη φτώχεια και από την ταπείνωση».
Σήμερα όλοι γνωρίζουμε κατά πόσο λυτρώθηκαν οι λαοί της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και οι δορυφόροι της. Κι αν απαλλάχθηκε από τα νύχια του κομμουνισμού ξανάπεσε στα δόντια του ιουδαιοχριστιανισμού. Αν βεβαίως είχε ποτέ απαλλαγεί απ’ αυτά.
Τώρα ολόκληρη η οικουμένη των ανθρώπων, πλην Κινέζων και Ιαπώνων, βρίσκεται υπό τη κατοχή του Γιαχβέ. Η.Π.Α., «Ενωμένη Ευρώπη» και Ρωσία. Άπαντες υπό την σκέπη του θεού της ερήμου. Του θεού της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού. Του θεού του «ουκ έσονται θεοί έτεροι πλην εμού». Του θεού του χρήματος. Του θεού του Ισραήλ, για τον οποίο ο Μάρξ είπε: «το χρήμα είναι ο φλογερός θεός του Ισραήλ, που μπροστά του δεν μπορεί να σταθεί άλλος θεός. Το χρήμα εξευτελίζει όλους τους θεούς του ανθρώπου και τους μετατρέπει σε εμπόρευμα … Αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία βρίσκεται σε αφηρημένη μορφή – η περιφρόνηση της θεωρίας, της τέχνης, της ιστορίας, του ανθρώπου ως αυτοσκοπού – είναι η πραγματική, ενσυνείδητη άποψη του χρηματανθρώπου, η αρετή του».
Δυστυχώς ο χριστιανικός κόσμος αδυνατεί εντελώς να αντιληφθεί ότι το πρόβλημά του είναι βασικά θρησκευτικής φύσεως. Ότι κυριαρχείται από θεό ξένο και αλλότριο προς την φύση του. ότι έχασε τελείως την πατριωτική του αίσθηση. Ότι πατρίδα του καθενός είναι όχι τόσο το οικόπεδο όσο ο πατρογονικός πολιτισμός και ο σεβασμός των προπατόρων του.
Όσο καιρό ακόμη θα ακούγεται στις εκκλησίες αυτό το ανιστόρητο, ασεβές και αγενές «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ», το χρήμα και μόνον αυτό θα καθορίζει τις σχέσεις των ανθρώπων της οικουμένης.
Η Ευρώπη, με την Αναγέννηση, ξεκίνησε μια προσπάθεια απαλλαγής από το καρκίνωμα του ιουδαιοχριστιανισμού αλλά την άφησε ανολοκλήρωτη. Η δεισιδαιμονία του κυρίαρχου δόγματος άντεξε την δοκιμασία αυτή. Ίσως στην επόμενη προσπάθεια καταβληθεί περισσότερο. Πιθανόν στην μεθεπόμενη να τελευτήσει. Είναι θέμα χρόνου. Πολύ μεγάλου χρόνου.
Ο σκεπτόμενος άνθρωπος, από τα συμφραζόμενα στις τοποθετήσεις των συνομιλητών, τουλάχιστον όπως εγώ τα εξέλαβα, είναι ο ορθολογιστής.
Δηλαδή είναι αυτός που δεν προβάλει αστήρικτες παραδοχές ως αλήθεια. Είναι αυτός που μένει στο έδαφος της πραγματικότητας. Και συνεπώς με αυτήν την άποψη ή καλύτερα κατω απο αυτές τις προυποθεσεις, τίποτα και κανένας, δεν μπορεί να οδηγηθεί στην ασυνεννοησία και προ παντός στην σύγκρουση.
Και αυτό ισχύει ακόμη και όταν μεταξύ των ανθρώπων, υπάρχει διαφορετική αφετηρία, γιατί ακόμη και η διαφορετική κουλτούρα των διαφόρων λαών, μπαίνει σε κρίση και δοκιμασία και πάντα με βάση την επίλυση των αιτούμενων της κοινωνίας.
Έτσι αργά η γρήγορα θα υιοθετηθεί ο σωστότερος τρόπος. Για παράδειγμα, η πατρίδα της δημοκρατίας είναι ή Ελλάδα. αυτήν την ιδέα υιοθετήσανε οι περισσότεροι λαοί (και μαζί και οι Έλληνες) αυτήν την ιδέα αγωνίζονται να κάνουνε πράξη.
(Βέβαια πρέπει να παρατηρήσουμε πως, όσο και να βαδίσουμε στη πραγματοποίηση της, άλλο τόσο αυτή θα απομακρύνετε και θα βάζει νέα αιτούμενα στο περιεχόμενο της δημοκρατίας).
Επομένως οι σκεπτόμενοι Γερμανοί, Κινέζοι, Έλληνες, Γάλοι… οφειλούνε ως σκεπτόμενοι, να διαχωρίσουνε το φανταστικό, το αστήρικτο, το ανεδαφικό, το άνευ αποδείξεων…. από το πραγματικό από την βεβαιούμενη στην πράξη γνώση!!!
Συνεπώς ως σκεπτόμενοι, θα βάλουνε στην άκρη ότι αφόρα το φανταστικό και τις προλήψεις, δεν θα μαλώσουνε για αυτά, και φυσικά θα συμφωνήσουνε στα υπόλοιπα, τα αποδεδειγμένα και ακόμη θα συμφωνήσουνε στην προσπάθεια να ερευνήσουνε να βρούνε και να κατανοήσουνε καλύτερα και γενικά να βαθαίνουνε, την γνώση τους για τα φαινόμενα του φυσικού κόσμου, αλλά και της κοινωνίας, τον σχέσεων κλπ.
Επομένως ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να είναι αδιάφορος και εχθρικός απέναντι σε μια Πατρίδα, που στο όνομα της επιτρέπει στους πατριδοκάπηλους, να επιδιώκουνε ιδιοτελείς και αλλότριους σκοπούς….
Και βέβαια θα συμφωνήσω με τον Βασδέκη στο ότι ο εβραίο-χριστιανισμός, παίζει βασικό ρόλο στην καλλιέργεια της μισαλλοδοξίας.
Και θα προσθέσω πως όπως στον χριστιανισμό ο ανομολόγητος σκοπός τον διαχειριστών του, δηλαδή του ιερατείου, είναι η άσκηση εξουσίας, με όλα τα γνωστά οφέλη που αυτό διαχρονικά απολαμβάνει……
Έτσι και κάθε άλλος ….. ισμος αυτόν τον ανομολόγητο σκοπό (την εξουσία) εξυπηρετεί χάριν των διαχειριστών του.
Βεβαία οφιλουμε να παραδεχθούμε πως πέραν του χριστιανισμού του ισλαμισμού και του αυθεντικού εβραϊσμού (γιατί οι όλοι δύο είναι ιμιτασιόν εβραϊσμοί) κάνεις άλλος ….ισμός δεν έχει τόση μεγάλη αντοχή, επιτυχία και διάρκεια, προς οφελος παντα των διαχειριστών του!!!
Η παραπλάνηση είναι τέλεια!!! τάχα δεν ασχολούμαστε με τα επίγεια, τα κοσμικά, αλλά με τα επουράνια!!!
Συνεπώς, όσοι υπάγονται στην όποια ιδεολογία, στον όποιο …ισμό, μαρξισμό, φιλελευθερισμό, βουδισμό, χριστιανισμό….κλπ. ουσιαστικά, δεν μπορεί παρά να χρισιμοποιούνται να στέφομενοι ενάντια σε κάθε άλλη ιδεολογία, και τελικά να υπηρετούνε τους εξουσιαστικούς σκοπούς της ομάδας που την διαχειρίζεται!!!
Μήπως για να είμαστε περισσότερο σκεπτόμενοι και ποιο σωστά, ορθολογιστές, πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε ιδεολογία, υποχρεώνοντας και απαιτώντας από όλους αυτούς τους «διαχειριστές» λύσεις στα κοινωνικά αιτούμενα?
Θα συμφωνήσω με τους “προλαλήσαντες” και συμπερασματικά έχω να πω τα ακόλουθα.
Κατά την ταπεινή προσωπική μου γνώμη, το θέμα είναι οτι βασικά πρέπει να κοιτάξουμε προς το μέλλον με γνώμονα τις εμπειρίες του παρελθόντος και αφετηρία το παρόν. Να παραδειγματισθούμε από τα λάθη μας…. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι. Από τη μια υπάρχει η αναμάσηση του ένδοξου παρελθόντος μας και από την άλλη ένας νέος δρόμος απάτητος, που περιμένει να τον διαβούμε αλλά σε εμάς έγκειται να επιλέξουμε, με την κοινωνική πείρα που έχουμε ιστορικά αποκτήσει, τα καλύτερα από το παρελθόν, που έχουν σαν κοινό γνώμονα το καλό του κοινωνικού συνόλου, πέρα από κάθε -ισμό του παρελθόντος, που έβαζε παρωπίδες πότε από δεξιά και πότε από αριστερά. Η νέα αυτή αρχή σαν modus vivendi να περιέχει το σωστό μέτρο, τον Ανθρωπο και όπως έλεγαν οι σοφώτατοι πρόγονοί μας… πάντων μέτρον Άνθρωπος…!
Εν ολίγοις πρέπει να αφήσουμε τις μονόπλευρες θεωρητικές εφαρμογές του παρελθόντος και να γίνουμε πιο πρακτικοί στοχεύοντας στην εγκαθίδρυση του μέτρου σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές εκφάνσεις ( πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά – θρησκευτικά…)
Ηλθε η μεγάλη στιγμή για την ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΜΑΣ……!!
Θα αναφέρεσαι στην ρήση του Πρωταγόρα που ορθά έχει ως εξής: «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος»
Η λέξη «χρήματα» σημαίνει ιδιότητες που εγώ ο άνθρωπος τις προσδιορίζω, επειδή μπορώ να χρησιμοποιήσω τα πράγματα κάπως….
Νομίζω λοιπόν πως η ρήση: «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, είναι μια διαπίστωση του Πρωταγόρα και όχι θέση, που την υποστήριζε.
Επειδή τα πράγματα δεν εξαρτώνται από τον άνθρωπο και υπάρχουνε ανεξάρτητα από αυτόν, είμαστε αναγκασμένοι σε ότι αφορά την φύση ή την κοινωνία να απορρίψουμε αυτόν τον ισχυρισμό ότι «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» ή έστω το: «πάντων μέτρον Άνθρωπος…!
Αν αυτήν την άποψη την ενστερνίζονταν και την εφάρμοζανε, ο Πρωταγόρας ή οι αρχαίοι νομίζω πως πρέπει εμείς να την απορρίψουμε.
Ωστόσο Θαρρώ πως ποτέ, ούτε ο Πρωταγόρας αλλά ούτε και οι αρχαίοι Έλληνες υιοθετήσανε ποτέ μια τέτοια λογική. Αντίθετα νομίζω πως υιοθετήσανε την λογική που έλεγε σκέτα «παν μέτρο» δηλαδή να βρούμε σε όλα το μέτρο την ισορροπία.
Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι το μετρό (το κριτήριο) των πάντων, ίσως καταφέρνει να μετρήσει (και όχι όλα- και πάντα σχετικά…) τα πράγματα, τα φυσικά φαινόμενα, ίσως καταφέρνει να καθορίσει την ποιότητα τους κλπ. Όμως το γεγονός ότι μπορεί να τα μετρήσει και να τα αναλύσει σε κάποιο βαθμό, αυτό δεν καθορίζει τα πράγματα καθαυτά.
Συνεπώς δεν μου φαίνεται να είναι και τόσο σωστό, να θέλουμε ο Άνθρωπος είναι μετρό (κριτήριο) για όλα.
Γιατί επιπλέον, κάθε άνθρωπος βλέπει την αλήθεια διαφορετικά, με τον δικό του προσωπικό και υποκειμενικό τρόπο, έχει τα δικά του μέτρα, τις δίκες του αξίες, και το βασικό είναι ότι τον καθορίζει, η αντίθεση κοινωνίας άτομου, δηλαδή η αντίθεση ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος κλπ. Ο άνθρωπος παπάς θεοκράτης ? και ο άνθρωπος άθεος ορθολογιστής αποτελούνε ένα και το αυτό μετρό για όλα?
Θα καταλήξω να επιμένω, πως πάντων μέτρων όχι ο άνθρωπος αλλά τα πράγματα, η φύση. Η φύση ως νομοτελειακή λειτουργία, (που δεν μπορει να να παραβιάζεται χωρις τιμημα), αλλά στον βαθμό που την κατανοούμε, κατα φύση να οργανώνουμε τις φυσικές και κοινωνικές μας ανάγκες.
Ως εκ τούτου ούτε η πίστη αλλά ούτε η γνώση (η «τελειωμένη» γνώση και τα δόγματα), αφορούνε τον ορθολογισμό, ο οποίος απαιτεί, την συνάντηση των ανθρώπων στο έδαφος της διαρκώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας, και άρα στην διαδικασία του ψάχνω παραπέρα μαθαίνω και προσαρμόζομαι.
Καταρχήν αγαπητέ Διονύση, η λέξη “χρήματα” στην αρχαιοελληνική γλώσσα σημαίνει πράγματα – καταστάσεις γενικώς.
Η ερμηνεία λοιπόν, που τυχόν δίνεις εσύ, είναι εντελώς προσωπική σου θεώρηση και δεν αφορά την καθ΄ εαυτήν σωστή ερμηνεία της εν λόγω φράσεως. Φυσικά και ο άνθρωπος δεν μπορεί να ρυθμίζει τα πάντα στη ζωή του γιατί πάντα θα υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες, καλώς ή κακώς, όμως σε όλες τις καταστάσεις, προκειμένου να τις αντιμετωπίσει επιτυχώς, θα πρέπει να τις ρυθμίζει με γνώμονα το τι είναι καλό καγαθόν για την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής και υπόστασης.
Η φύση νομοτελειακά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του ανθρώπου και κατά συνέπεια θα πρέπει αυτός να φροντίζει ώστε να μη διαταράσσεται η ισορροπία της ….
Τέλος η Αλήθεια είναι οτι η Φύση και ο Ανθρωπος είναι αλληλένδετα ως αναπόσπαστα μέρη του Σύμπαντος. Η Πραγματικότητα είναι αυτή που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο ( από ον σε ον) και γιαυτό λέμε οτι είναι υποκειμενική, όπως και οι ιδιότητες αντικειμένων ή καταστάσεων που ανήκουν στην πραγματικότητα του καθενός είναι όλα υποκειμενικά…
Ελπίζω στη διαδικασία του, όπως χαρακτηριστικά λες, “ψάχνω παραπέρα, μαθαίνω και προσαρμόζομαι” να σου έδωσα εν ολίγοις κάποιες απαντήσεις – διευκρινήσεις, όσες μπορώ βέβαια, μέσα στα πλαίσια ενός σχολίου…!
Αν προσπαθήσουμε να περιγράψουμε ένα χρήμα, έστω πράγμα, θα αντιληφθούμε την βαθύτερη σημασία του «χρήματος – πράγματος » που είμαστε υποχρεωμένοι να το χαρακτηρίσουμε να του δώσουμε όνομα, από τις (γνωστές) ιδιότητες του, για τις οποίες μας είναι το πράγμα χρήσιμο.
Αλλωστε ακόμη και ή ετοιμολογία τον ονομάτων, των χρημάτων-πραγμάτων, από τις ιδιότητες προκύπτει (εκτός λεξιπενίας, όπου ονοματοθετούνε τα πράγματα, από αυτόν που τα ανακάλυψε, ή δημιούργησε ένα πράγμα -ένεκα τιμής, ολίγο ματαιόδοξο αλλά…)
Ετσι προκύψανε και προκύπτουνε πλήθος ονομάτων, όπως σφυρί γλυφίδα –οδοντογλυφίδα, αυτοκίνητο, λεωφόρος κλπ
Ακόμη και το χρήμα ορίσθηκε ως γενικό ισοδύναμο της άξιας των πραγμάτων, ετσι το χρησιμο-ποιούμε. Μη μπλέξουμε όμως, σε αναλύσεις για την αξία και την άξια χρήσης…
Αυτή η άποψη, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη, υπάρχουνε σχετικές μελέτες όπως η καταπληκτική εργασία του κ. Σταύρου Βασδέκη -ο οποίος συμμετέχει σε κάποια σχόλια σε αυτό εδώ το μπλοκ. την οποία αν σας ενδιαφέρει, το θέμα της ετοιμολογίας μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του ( http://athriskos.gr/ )όπου το πόνημα του «Ετυμολογικό λεξικό» παρέχεται δωρεάν)
Δεκτή λοιπόν η παρατήρηση ότι είναι «…προσωπική… θεώρηση…» ( θα έλεγα προσωπική… αμφοτέρων των πλευρών… ) αλλά ως εκεί…..
Γιατί όπως και να θέσεις την ερμηνεία της
λέξης «χρήματα», δηλαδή είτε την ερμηνέψεις
ως πράγματα καταστάσεις κλπ είτε ως ιδιότητες που χαρακτηρίζουνε τα πράγματα, πάλι στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε.
Γιατί αν κατάλαβα (και κατάλαβα καλά και όχι μόνο εγώ..)
το: «πάντων μέτρον άνθρωπος» που έβαλες να λένε οι αρχαίοι….. είναι σαφέστατο ως προς το νόημα του!!
και αυτο το νόημα είναι σαφώς ποιο απόλυτο, από το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος»
Γιατί στην μια περίπτωση ενοούμε μετρο για όλους και για όλα ο ανθρωπος!!
Ενώ στην άλλη, ο Πρωταγόρας διευκρινίζει ότι ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι το μετρό μονο των πραγμάτων -των χρημάτων, δηλαδή τοω πραγματων -χρηματων καταστασεων που κατανοεί…
Και βαίβεα την σχέση του ανθρώπου με τα πράγματα την καθορίζει η πλευρά των πραγμάτων (της φύσης) με τις ιδιότητες τους (διευκρινίζοντας πως, ή ίδια ή φύση – τα πράγματα, αυτά καθ εαυτά είναι αδιάφορα για τις ιδιότητες τους) τα οποία ο Πρωταγόρας λέει πως είναι αντιληπτά μέσο των αισθήσεων..
Ωστόσο επειδή ο λόγος βρίσκεται στα (άλογα) πράγματα-φυση, ο άνθρωπος στο βαθμό που αποκτά τον λόγο τους (την λογική τους συνάφεια- τον αλληλοκαθορισμο- την αλληλοδιαπλοκή τους), κατανοεί και προσαρμόζει την συμπεριφορά του, προς όφελος του!!!
Συνεπώς, κατά τον Πρωταγόρα η υποκειμενική πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου καθορίζεται από τον βαθμό κατανόησης του αντικειμενικού του υπαρκτού κόσμου (ο όποιος υπάρχει ει αεϊ, ανεξάρτητα από την δίκια μας υποκειμενική κατανόηση του)
Για τις υπόλοιπες απαντήσεις που λες, ότι μου έδωσες (και με το συμπάθιο δηλαδή), αλλά νομίζω πως απλώς επανέλαβες, μερικά από αυτά που λέω στο πλοηγούμενο σχόλιο μου!
Όπως και να έχει, στο τέλος φαίνετε να συμφωνούμε, αλλά γιατί αυτό το, όχι και τόσο ταπεινό σχόλιο: «Ελπίζω στη διαδικασία του, όπως χαρακτηριστικά λες, “ψάχνω παραπέρα, μαθαίνω και προσαρμόζομαι” να σου έδωσα εν ολίγοις κάποιες απαντήσεις – διευκρινήσεις, όσες μπορώ βέβαια, μέσα στα πλαίσια ενός σχολίου…!»
Γιατί αν αφήσουμε στην άκρη το ρητό του το Πρωταγόρα, φαίνεται πως ενόχλησε ή κριτική στην κατά της φύσεως θέση, που απορρέει από το «πάντων μέτρων άνθρωπος»!!!!
Απέναντι λοιπόν στο«πάντων μέτρων άνθρωπος»!!
έθεσα το: «πάντων μέτρων, τα πράγματα!!! η φύση!!!! .
Η φύση ως δάσκαλος, η φύση ως νομοτελειακή λειτουργία, που όταν δεν την παίρνουμε υπόψη μας, θα υποστούμε την νέμεση της, αλλά και που στον βαθμό που την κατανοούμε, και κατά φύση, οργανώνουμε τις φυσικές και κοινωνικές μας ανάγκες!!!
Και με αλλά λόγια ο ορθολογική συμπεριφορά μας αποτελεί το μετρό!! απέναντι σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη (φυσική – κοινωνική) πραγματικότητα, και άρα, αυτό εκφράζετε στην διαδικασία του ψάχνω παραπέρα (θεωρία πείραμα απόδειξη) μαθαίνω και προσαρμόζομαι.